Yönetici Olmanın Sorumlulukları

Yönetici olmak dışarıdan bakıldığında çoğu zaman makam, yetki ve otorite olarak görülür. Oysa gerçekte yönetici olmak; ağır bir sorumluluğu omuzlamak, insanların hayatına doğrudan etki eden kararlar vermek ve adalet duygusunu her şart altında koruyabilmektir. Özellikle kamu kurumlarında yönetici olmak, yalnızca mevzuatı uygulamaktan ibaret değildir. Aynı zamanda insan yönetebilmek, kriz çözebilmek, vicdanlı davranabilmek ve çalışanların güvenini kazanabilmektir.

Bugün çalışma hayatında insanların en çok şikâyet ettiği konuların başında kötü yönetim anlayışı geliyor. Çünkü çalışanlar çoğu zaman işin zorluğundan değil, adaletsizlikten yoruluyor. Eşit uygulanmayan kurallar, kişiye göre değişen tavırlar, baskı ortamı ve iletişimsizlik; kurumların iç huzurunu sessizce çökerten en büyük sorunlardan biri haline geliyor.

Oysa iyi bir yönetici, bulunduğu makamın geçici olduğunu bilen kişidir. Makamın sağladığı gücü insanları ezmek için değil, kurumu güçlendirmek için kullanır. Çünkü gerçek liderlik bağırmakla, korkutmakla ya da sürekli otorite göstermeye çalışmakla oluşmaz. Gerçek liderlik; kriz anında sakin kalabilmek, çalışanına güven verebilmek ve adaletli davranabilmektir.

Bir kurumun başarısı sadece fiziki şartlarla ya da teknik imkânlarla ölçülmez. Çalışanların huzuru, motivasyonu ve kuruma olan aidiyet duygusu da en az bunlar kadar önemlidir. Eğer bir personel her gün işe stresle geliyor, düşüncesini ifade etmekten çekiniyor ya da sürekli baskı altında hissediyorsa orada kurumsal düzen sağlıklı işlemiyor demektir.

Yönetici olmanın en önemli sorumluluklarından biri de çalışanlar arasında ayrım yapmamaktır. Kimi personele yakın davranıp kimisini dışlamak, kişisel ilişkileri kurumsal kararların önüne koymak çalışma barışını bozar. İnsanlar bir kurumda en çok adalet duygusunun zedelendiğini hissettiklerinde kırılırlar. Çünkü adalet sadece mahkemelerde değil, günlük çalışma hayatında da herkes için vazgeçilmez bir ihtiyaçtır.

İyi bir yönetici eleştiriye açık olur. Kendisine yapılan her uyarıyı tehdit olarak görmek yerine eksiklerini görebilmek için fırsat olarak değerlendirir. Çünkü kurumlar sadece emirle değil, ortak akılla gelişir. Personelin fikirlerini rahatça söyleyebildiği yerlerde verim artar, sorunlar büyümeden çözülür. Ancak korku kültürünün hâkim olduğu yerlerde insanlar susmayı tercih eder. Sustukça sorunlar birikir, biriktikçe kurum zarar görür.

Yöneticinin en büyük sınavlarından biri de zor zamanlarda ortaya çıkar. Her şey yolundayken iyi görünmek kolaydır. Asıl mesele kriz anında sergilenen tavırdır. Bir personelin sağlık sorunu yaşadığı, ailesinde ciddi problemler olduğu ya da psikolojik olarak zor bir süreçten geçtiği dönemlerde gösterilen yaklaşım unutulmaz. İnsanlar bazen verilen izni değil, gördükleri anlayışı hatırlar.

Kamu yönetiminde vicdan kavramı çoğu zaman göz ardı ediliyor. Oysa mevzuatı uygulamak kadar insanı anlayabilmek de önemlidir. Çünkü yönetilen şey sadece evrak, nöbet listesi ya da resmi yazılar değildir. Yönetilen şey insan hayatıdır. Her personelin bir ailesi, bir psikolojisi, bir sağlık durumu ve taşıdığı yükler vardır.

Bugün birçok kurumda çalışanların beklentisi çok büyük şeyler değildir aslında. İnsanlar sadece hakkaniyetli davranılmasını, emeklerinin görülmesini ve kendilerine insan gibi yaklaşılmasını istiyor. Çünkü çalışanına değer veren kurumlar güçlenir. Sürekli baskı ve korkuyla ayakta tutulmaya çalışılan yapılar ise zamanla içten içe yıpranır.

Unutulmamalıdır ki makamlar gelip geçicidir. Bugün yönetici olan kişi yarın farklı bir görevde olabilir. Ancak insanların hafızasında kalan şey; kullanılan yetkinin nasıl kullanıldığıdır. Bir yönetici ardında korku değil saygı bırakabiliyorsa gerçekten başarılı olmuş demektir.

Çünkü iyi yönetici sadece kurum yöneten değil, aynı zamanda insan kazanabilen kişidir.